Helena: mijn verhaal
Model, moeder van twee kinderen.
Een paar jaar geleden beleefde ik een echt schokkend moment in mijn leven. Mijn lichaam zat in de problemen. Een gevaar dat je de adem beneemt. We zijn gewend het als het einde te zien. Nou… ik denk dat ik het nog steeds niet helemaal heb geaccepteerd, want ik vind het zelfs moeilijk om het woord op te schrijven.
Ik was op een fotoshoot en besloot in mijn lunchpauze even de uitslag van mijn bloedonderzoek te bekijken. Ik opende mijn digitale medische dossier, en toen begreep ik wat het betekent om “je ogen niet te geloven”.
“Borstkanker” stond er in vette letters. Ik dacht: hm, kanker. Misschien is het kanker, maar toch geen kanker? Of een ander soort kanker? Misschien begrijp ik iets verkeerd; ik moet het even navragen bij een arts die ik ken.
Ik denk dat het niet eens angst was, maar een shock. Ik had me altijd kerngezond gevoeld, ervan overtuigd dat mijn lichaam alles aankon en dat dit mij zeker niet zou overkomen. Maar het leven liep anders.
Ik weet niet hoe ik die dag ben doorgekomen. In mijn gedachten was ik al aan het sterven: ik vroeg me af wie er voor mijn kinderen zou zorgen, hoe zij het zonder hun moeder zouden redden, wie de last zou dragen van alles wat er na mijn dood zou komen.
Ik zag bleek, mijn blik was ver weg, ik was helemaal in mezelf gekeerd. Maar op de fotoshoot van die dag moest ik geluk en vreugde uitstralen. De details van die dag weet ik niet meer. Ik denk wel dat die shoot mislukt is.
Later die dag bracht een telefoongesprek met mijn zus me terug. Ik huilde en lachte nerveus tegelijk. Anders kan ik het niet beschrijven.
Een week na de operatie ging ik voor mijn werk naar een fotoshoot. Zo begon mijn nieuwe leven. Eerst begreep ik niet waarom ik dit moest meemaken; wat moest ik eruit halen? Nu heb ik het gevoel dat ik het begrijp: mijn leven is zo anders, op de een of andere manier zoveel kostbaarder. Ja, we hebben dit leven allemaal gekregen, maar we moeten er extra aandacht aan geven en het koesteren. We kunnen zijn wat we willen, verlangen, doen en elke weg kiezen die we willen, maar zonder lichaam kunnen we daar niets van.
En als we een lichaam hebben gekregen, moeten we die kans, dit leven, waarschijnlijk ook benutten en alles doen wat we kunnen om onze ziel te laten groeien op weg naar de diepste betekenis. Zo zie ik het.
Voor mij is dat nu vrij duidelijk, en daar hoeft verder niets over gezegd te worden.
Daarom wil ik dit zeggen tegen iedereen die dit leest:
Lieve, mooie mensen, ons lichaam is ons instrument; zonder lichaam verliest al het andere zijn betekenis. Of beter gezegd: dan wordt het onmogelijk. Daarom wil ik graag de kans krijgen om hier nog wat langer te blijven, om belangrijke dingen te doen voor mezelf, voor mijn dierbaren en, als God het wil, voor iemand anders.
Sommigen vinden het misschien helemaal geen steunende opmerking, maar voor mij was het de beste steun die er was! Begrijp je: zij gaf me toestemming om te sterven, en ik gaf mezelf toestemming om te sterven. Zonder me schuldig te voelen. Vreemd eigenlijk, je schuldig voelen over de mogelijkheid dat je doodgaat. Maar zo voelde ik het echt.
Dat gesprek bracht me terug in de werkelijkheid: niet naar filosofische bespiegelingen, maar naar echt handelen.
Daarna volgden verschillende behandelingen: een operatie, bestraling, enzovoort.
En weet je, engelen, God of andere hogere machten, ik weet niet wie, hebben me heel behoedzaam door dit alles heen geleid. Het verliep verrassend soepel en rustig. Zo voelde het in elk geval voor mij.
Ik heb veel gehoord over hoe het kan gaan als je een hele reeks dure tests en onderzoeken moet ondergaan, van het kastje naar de muur wordt gestuurd, bang en gestrest bent. Dat artsen ongevoelig kunnen zijn, gewoon omdat ze het elke dag zien, en dat het hun totaal niet raakt dat het om jouw leven gaat en dat je zou kunnen sterven.
